tanı beni (şiir)
[şiir yazmayı o kadar seviyorum ki hikaye yazmaya çalışırken bırakıp şiir yazıyorum bu hikayeyi yaşayan karakter bu şiiri yazardı diye düşünüyor kafam işte bu da öyle bir şiir]
göğsümü yuva edinen ateş
beni yaktı mı
pişirdi mi
yoksa ısıttı mı içimi
insan bir günah mı
iyilik mi
sevmek şart mı
şans mı sevmek
-
örüyorsun kendini
bilip bilmediğin hayatlara
ilmek ilmek
sen ne demek
sürtüp taşları birbirine içimde
yakıyorum sönen ateşi tekrar
kendi ellerimle
yangınımı çıkaran ben miyim
yoksa ellerimi tutan mı
bağlı mı bu eller iplerle
oynatıyorlar mı beni kendi kurduğum sahnede
ağzımı oynatıyorum
yuvarlanıyor kelimeler kucağına
gözüm kayıyor dudaklarına
kaçıp duruyorum gözlerine
kaçıyorlar benden
sesini kulağıma hapsediyorum
sanki seni bir yerden tanıyorum
tanıdık geliyor kendine yabancılığın
tanı beni
tanı kendini
yakıyorum ateşimi
ya da sen yakıyorsun
bir kibrit de sen çakıyorsun göğsüme
büyütüyorsun nefesimi içimde
taşıyor ciğerlerimden
boğazımı yakan bir şarkı
anlamak istiyorum ben bu hayatı
anlamak istiyorum seni
anlıyor musun beni
yine izliyorum gözlerini
onlar bulana kadar beni
akıyor bakışlarım boynunda
belki bir gün, öpene kadar beni
damlanindolabi